صدای رشد در حاشیه دریاچه تورنتو

بهناز رهبر, نیومارکت | در یک روز تابستانی سوار بر کشتی مسافربری شدم تا به جزیره تورنتو بروم. هرچه نزدیک تر می شدیم، خط آسمان شهر آرام آرام باز می شد، برج های شیشه ای نور را می گرفتند و شهر در امتداد دریاچه کش می آمد. درست در همان لحظه، هواپیمایی از میان این تصویر عبور کرد و برای فرود به سمت جزیره پایین آمد و صحنه را کامل کرد. دوباره نگاه کردم، این بار دقیق تر. هواپیماها فرود می آمدند. قطارها در حرکت بودند. قایق ها آب را می شکافتند. ماشین ها در امتداد لیک شور بولوار به شکل پیوسته جریان داشتند. همه چیز در حرکت بود.

برای لحظه ای احساس کردم در حال تماشای سازوکار یک اقتصاد جهانی هستم که در برابر چشمانم به کار افتاده است. همه سیستم ها همزمان کار می کردند. همه لایه ها به هم متصل بودند. ترکیبی کم نظیر از جغرافیا، زیرساخت و جاه طلبی. چه جایی برای زندگی. چه نمادی از یک اقتصاد موفق. اما این نمادها همیشه بی هزینه نیستند.

در تاریخ ۲۳ مارس ۲۰۲۶، دولت به رهبری داگ فورد اعلام کرد که قصد دارد نقش شهرداری تورنتو را در توافق سه جانبه حاکم بر فرودگاه شهری «بیلی بیشاپ» تورنتو بر عهده بگیرد و همزمان مالکیت زمین های متعلق به شهر در محدوده این فرودگاه را نیز در ازای پرداخت غرامت در اختیار بگیرد. اقدامی که در عمل کنترل یکی از استراتژیک ترین فرودگاه های شهری آمریکای شمالی را به سطح استان منتقل می کند و مسیر توسعه آن را هموار می سازد.

داگ فورد در این باره گفت این اقدام برای «آزادسازی ظرفیت کامل فرودگاه بیلی بیشاپ» است تا امکان پروازهای ارزان تر، مسیرهای بیشتر و دسترسی آسان تر برای میلیون ها مسافر فراهم شود و تورنتو و انتاریو بتوانند در رقابت با شهرهای بزرگ جهان جایگاه خود را تقویت کنند. منطق این توسعه بر پایه رشد استوار است. منطقه گلدن هورسشو که یکی از سریع ترین مناطق در حال رشد آمریکای شمالی به شمار می رود، پیش بینی می شود از جمعیت ۱۱ میلیون نفری در سال ۲۰۲۵ به حدود ۱۴ میلیون نفر در یک بازه ۲۵ ساله برسد. در سطح استان نیز جمعیت تا سال ۲۰۵۱ از مرز ۲۰.۵ میلیون نفر عبور خواهد کرد.

پربمیت سارکاریا وزیر حمل و نقل انتاریو در این زمینه تأکید کرد که برای پاسخگویی به این رشد، توسعه زیرساخت های حمل و نقل یک ضرورت است و فرودگاه بیلی بیشاپ بخشی مهم و در عین حال کمتر استفاده شده از این شبکه به شمار می رود. این فرودگاه در حال حاضر سالانه حدود دو میلیون مسافر را جابه جا می کند و تورنتو را به بیش از ۲۰ شهر در کانادا و ایالات متحده متصل می سازد. بر اساس طرح نوسازی ارائه شده توسط سازمان بنادر تورنتو، این ظرفیت می تواند تا ۱۰ میلیون مسافر در سال افزایش یابد. این طرح شامل تغییراتی در باند فرود، امکان استفاده از هواپیماهای جت مدرن، بهبود ترمینال و ارتقای دسترسی به ساحل شهر است.

از منظر اقتصادی، دولت انتاریو تصویری گسترده تر ارائه می دهد. این فرودگاه در حال حاضر سالانه حدود ۹۰۰ میلیون دلار به تولید ناخالص داخلی کمک می کند و ۱.۸ میلیارد دلار خروجی اقتصادی ایجاد می کند و از حدود ۹ هزار شغل پشتیبانی می کند. پیش بینی ها نشان می دهد که با توسعه کامل، این ارقام به شکل قابل توجهی افزایش خواهند یافت.

پیتر بتلن‌فالوی وزیر دارایی انتاریو این اقدام را گامی در جهت تبدیل انتاریو به رقابتی ترین حوزه اقتصادی در میان کشورهای گروه هفت توصیف کرد. در همین حال، بازیگران صنعت نیز از این طرح حمایت کرده اند. آر جی استینسترا مدیرعامل سازمان بنادر تورنتو اعلام کرد که چشم انداز این پروژه بر پایه فناوری های نوین هوانوردی، کارایی عملیاتی و ارائه مزایای ملموس برای جوامع محلی شکل گرفته است. او به استفاده از هواپیماهای جدید که پاک تر و کم صداتر هستند، افزایش ارتباطات منطقه ای و تقویت گردشگری و تجارت اشاره کرد.

از سوی جامعه کسب و کار نیز این نگاه تأیید شده است. جایلز گرشون رئیس هیئت تجارت منطقه تورنتو تأکید کرد که شهرها از طریق تقویت ارتباطات اقتصادی رشد می کنند و توسعه این فرودگاه فرصتی حیاتی برای افزایش رقابت پذیری و رشد اقتصادی تورنتو است، به ویژه در شرایطی که فشارهای اقتصادی خارجی مانند تعرفه های آمریکا وجود دارد.

همچنین جنیفر کویین مدیرعامل شرکت Nieuport Aviation که مدیریت ترمینال فرودگاه را بر عهده دارد، این تصمیم را نقطه عطفی در آغاز دوره ای جدید برای این فرودگاه توصیف کرد و آن را گامی در جهت افزایش انتخاب، سهولت و اتصال برای شهروندان و کسب و کارها دانست. در عین حال، اتاق بازرگانی انتاریو نیز با این طرح موافقت کرده اما تأکید کرده است که توسعه باید بر پایه مشورت های محلی، استانداردهای زیست محیطی و برنامه ریزی یکپارچه برای حفظ پویایی ساحل شهر انجام شود.

برای تسریع اجرای پروژه، دولت در نظر دارد این فرودگاه را به عنوان یک منطقه ویژه اقتصادی معرفی کند، اقدامی که می تواند روند صدور مجوزها را تسهیل و زمان اجرای پروژه را کوتاه تر کند. مقامات استانی اعلام کرده اند که استانداردهای ایمنی و زیست محیطی حفظ خواهد شد و مشورت با جوامع بومی ادامه خواهد یافت و تاکنون با بیش از ۱۳۰ جامعه بومی در این زمینه گفت و گو شده است. با این حال در سال های اخیر، مطالعات متعددی نشان داده اند که قرار گرفتن مداوم در معرض آلودگی صوتی، به ویژه در نزدیکی فرودگاه ها، تنها یک مسئله مزاحمت روزمره نیست، بلکه پیامدهای جدی برای سلامت روان و جسم افراد دارد.

بر اساس پژوهش های مرتبط با سلامت شهری، صدای مداوم هواپیما می تواند منجر به افزایش سطح استرس، اختلال در خواب، کاهش تمرکز و در مواردی تشدید اضطراب و افسردگی شود. این تأثیرات به ویژه در محیط های متراکم شهری، جایی که افراد امکان فاصله گرفتن از منبع صدا را ندارند، عمیق تر و ماندگارتر است. در چنین شرایطی، صدا دیگر فقط یک تجربه شنیداری نیست. به بخشی از زندگی روزمره تبدیل می شود که به شکل نامرئی بر کیفیت زیستن تأثیر می گذارد. وقفه های مکرر در سکوت، بیدار شدن های شبانه، و حتی تغییر در ریتم طبیعی زندگی، همگی از پیامدهایی هستند که در بلندمدت می توانند سلامت فردی و جمعی را تحت فشار قرار دهند. در حالی که در طرح های توسعه به استفاده از هواپیماهای کم صداتر اشاره می شود، پرسش اصلی همچنان باقی است: آیا کاهش نسبی صدا می تواند اثرات تجمعی افزایش تعداد پروازها را جبران کند؟

با این حال، ابعاد این تغییرات قابل چشم پوشی نیست. افزایش ظرفیت پرواز، ورود هواپیماهای جت و تشدید فعالیت در یکی از متراکم ترین مناطق شهری، تنها یک به روزرسانی ساده نیست، بلکه تغییری ساختاری در نحوه عملکرد فرودگاه و تجربه شهروندان از آن است.

بازگردیم به همان کشتی مسافربری. در آن لحظه، هیچ کدام از این بحث ها وجود نداشت. فقط حرکت بود. انرژی. شهری که با تمام توان کار می کرد. اما با گذشت زمان و افزایش تعداد پروازها، چیزی دیگر هم خود را نشان داد. صدا ماندگارتر شد. تیزتر شد. مداوم تر شد. و بعد، یک سوال شکل گرفت. چگونه می توان در چنین فضایی زندگی کرد؟ ساکنان این برج ها که در نزدیکی فرودگاه قرار دارند، هر روز چگونه با این سطح از صدا کنار می آیند؟ چگونه این تکرار بی وقفه را تحمل می کنند؟

تمام اعداد رو به بالا هستند. مسافران بیشتر، مسیرهای بیشتر، رشد اقتصادی بیشتر. اما وقتی به آن صحنه نگاه می کنی، سخت است این پرسش را نادیده بگیری که آیا این رشد، در این مقیاس و در این نقطه، هزینه ای دارد که در هیچ کدام از این پیش بینی ها دیده نمی شود. و آیا روزی همین هزینه، به داستان اصلی تبدیل خواهد شد.

Local Journalism Reporter