اولویتهای مالی انتاریو از تعادل خارج شده است
بودجه جدید برای تفریح، نگرانیها درباره آموزش و فرهنگ را دوباره مطرح کرده است
بهناز رهبر – نیومارکت | یک جامعه متعادل را نمیتوان با شعار سنجید. معیار واقعی، نحوه توزیع منابع است. تعادل یعنی آموزش، بهداشت، فرهنگ، زیرساخت و حتی تفریح، همگی به اندازه نیازشان دیده شوند. وقتی یک حوزه به طور مداوم سهم بیشتری از بودجه و توجه سیاسی را به خود اختصاص میدهد، پرسشی شکل میگیرد که نمیتوان از آن عبور کرد: چه بخشهایی در حال عقب ماندن هستند.
این پرسش در تاریخ ۳۱ مارس ۲۰۲۶ بار دیگر در مرکز توجه قرار گرفت. زمانی که دولت انتاریو به رهبری داگ فورد اعلام کرد ۳۰۰ میلیون دلار دیگر به «صندوق زیرساختهای ورزش و تفریحات اجتماعی» اضافه میکند. با این افزایش، مجموع بودجه این برنامه به ۵۰۰ میلیون دلار رسید. برنامهای که در سال ۲۰۲۴ با سرمایه اولیه ۲۰۰ میلیون دلار آغاز شده بود و اکنون به عنوان بزرگترین سرمایهگذاری تاریخ استان در حوزه ورزش و تفریح معرفی میشود.
این صندوق یک برنامه رقابتی و مبتنی بر درخواست است که از شهرداریها، جوامع بومی، سازمانها و نهادهای غیرانتفاعی حمایت میکند. تا امروز، از ۹۴ پروژه در سراسر انتاریو پشتیبانی کرده است. پروژههایی که در دو مسیر تعریف شدهاند: نخست، تعمیر و بازسازی زیرساختهای موجود، و دوم، ساخت فضاهای جدید یا جایگزینی تأسیسات فرسوده. دولت تلاش کرده این سرمایهگذاری را در چارچوبی فراتر از ساختوساز تعریف کند. بر اساس آمار رسمی، بخش ورزش و تفریح در سال ۲۰۲۳ حدود ۳.۲۵ میلیارد دلار به اقتصاد انتاریو کمک کرده و نزدیک به ۴۲ هزار شغل ایجاد کرده است. این ارقام، بخشی از استدلال دولت برای نشان دادن نقش اقتصادی این حوزه هستند.
در سطح پیامرسانی، مقامات دولتی تصویری منسجم ارائه میدهند. ناتالی پیر، دستیار پارلمانی وزیر ورزش، میگوید:
«سرمایهگذاری در فضاهای ورزشی مدرن و قابل دسترس به جوامع کمک میکند امروز شکوفا شوند و پایهای برای آیندهای قویتر بسازند. این سرمایهگذاری به ایجاد محلههایی سالمتر و متصلتر کمک میکند و فرصت فعال ماندن را برای همه فراهم میسازد»
راب فلک، وزیر امور شهری و مسکن، این سرمایهگذاری را فراتر از ساخت صرف سالنهای ورزشی میداند و آن را تلاشی برای تقویت جوامع محلی، حمایت از ورزش و ایجاد فرصتهای شغلی در سراسر انتاریو توصیف میکند. او میگوید این پروژهها امکان فعالیت بیشتر برای خانوادهها فراهم میکنند و به رشد اقتصادی در سطح محلی کمک میکنند. مایک هریس، نماینده مجلس از کیچنر، نیز با تأکید بر ابعاد اقتصادی و اجتماعی این طرح، معتقد است این ۳۰۰ میلیون دلار به معنای اجرای پروژههای بیشتر در سراسر استان است که همزمان به ایجاد شغل، حمایت از خانوادهها و شکلگیری اقتصادی قویتر و مقاومتر منجر خواهد شد.
در این روایت، سرمایهگذاری در ورزش نه فقط یک انتخاب، بلکه بخشی از یک استراتژی توسعهای است. ترکیبی از سلامت عمومی، ایجاد فرصتهای شغلی و فراهم کردن فضاهایی که مردم بتوانند در آن جمع شوند و فعالیت کنند. در سطح نظری، این استدلال قابل دفاع است. اما سیاست زمانی معنا پیدا میکند که در کنار سایر اولویتها دیده شود، نه در خلأ. احزاب مخالف دقیقاً همین مقایسه را به محور نقد خود تبدیل کردهاند. مریت استایلز، رهبر نیودموکراتهای انتاریو، در یکی از جلسات پارلمان با اشاره به همین نوع هزینهکرد گفت: «بچهها در کلاسهایشان حتی مداد ندارند، اما این دولت برای پروژههای نمایشی پول پیدا میکند».
این جمله، شاید ساده به نظر برسد، اما نشاندهنده شکافی است که مخالفان سعی دارند برجسته کنند. فاصله میان پروژههای قابل مشاهده و نیازهای روزمره در سیستم آموزشی. نیودموکراتها بارها تأکید کردهاند که مدارس با کمبود منابع، زیرساختهای فرسوده و فشار فزاینده مواجهاند. از نگاه آنها، مسئله مخالفت با سرمایهگذاری در ورزش نیست، بلکه عدم تناسب میان این سرمایهگذاریها و بحرانهای جاری در آموزش است.
لیبرالهای انتاریو نیز نقد مشابهی مطرح کردهاند. آنها به کاهش نیروهای آموزشی، مشکلات آموزش ویژه و افزایش تراکم کلاسها اشاره کردهاند و هشدار دادهاند که سیستم آموزشی استان در وضعیت شکنندهای قرار دارد. در این چارچوب، تمرکز بر پروژههای پرهزینه در حوزههای دیگر، بدون پاسخ به این چالشها، به معنای جابهجایی اولویتهاست.
حزب سبز این بحث را به سطح گستردهتری برده است. مایک شراینر، رهبر این حزب، در نقد بودجه دولت گفته است:
«این بودجه مردم را پشت سر جا میگذارد، با خدمات درمانی کمبودجه، وعدههای محققنشده در مسکن و اولویتهای اشتباه».
در این نگاه، مسئله فقط آموزش نیست. بلکه مجموعهای از حوزههای حیاتی است که به گفته مخالفان، به اندازه کافی مورد توجه قرار نگرفتهاند. در این میان، حوزه فرهنگ و هنر شاید کمصداتر باشد، اما تصویر روشنی ارائه میدهد. بودجه شورای هنر انتاریو سالهاست تقریباً بدون تغییر در حدود ۶۰ میلیون دلار باقی مانده است. در مقایسه با سرمایهگذاریهای چندصد میلیون دلاری در حوزه ورزش، این ثبات طولانیمدت به خودی خود معنادار است. اینجاست که بحث از یک تصمیم به یک الگوی تکرارشونده تبدیل میشود.
پروژههای ورزشی ملموس هستند. افتتاح دارند، تصویر دارند، نتیجه سریع دارند و به راحتی در روایتهای سیاسی جای میگیرند. در مقابل، سرمایهگذاری در آموزش، فرهنگ و بهداشت پیچیدهتر است، زمان بیشتری نیاز دارد و نتایج آن به سرعت دیده نمیشود. در دوازده ماه گذشته، این الگو در کنار مجموعهای از فشارهای دیگر بر دولت فورد قرار گرفته است. افزایش هزینههای زندگی، بحران مسکن، فشار بر بیمارستانها و نگرانیهای مداوم درباره آموزش، همگی باعث شدهاند که نگاه عمومی به اولویتهای دولت دقیقتر و انتقادیتر شود.
در نتیجه، فاصله میان روایت رسمی دولت و برداشت عمومی در حال افزایش است. دولت همچنان بر رشد اقتصادی و توسعه زیرساختی تأکید دارد، اما منتقدان میگویند تمرکز بر پروژههایی است که بیشتر دیده میشوند، نه الزاماً پروژههایی که بیشترین نیاز را پاسخ میدهند. در نهایت، یک جامعه متعادل تنها با آنچه ساخته میشود تعریف نمیشود، بلکه با آنچه حفظ و تقویت میشود سنجیده میشود. یک مجموعه ورزشی میتواند به پویایی یک جامعه کمک کند، اما یک کلاس درس استاندارد، یک سیستم درمانی در دسترس و یک فضای فرهنگی زنده، ستونهای اصلی پایداری آن جامعه هستند
سؤال امروز این نیست که آیا ورزش باید سرمایهگذاری دریافت کند یا نه. سؤال این است که آیا این الگوی هزینهکرد هنوز نشاندهنده یک تعادل واقعی است، یا اینکه به تدریج از نیازهای اساسی فاصله گرفته است.
Local Journalism Initiative Reporter
